تبليغاتX
بانوی هزار گیسوی دریا - فرسان
عشق تو ستاره بود...می دانستم
 

این شعرمُ با همۀ وجودم هدیه می کنم به تمام وجود نازنین فرسان

  

دستت را می گیرم

و هر دویمان به پاهای چوبی تو تکیه می کنیم،

قلبت را در میان دستهایمان می فشاریم.

به چشمانت می نگرم

و عطرت را نفس می کشم.

باز هم می گویی

ستاره بیا،

من توان بردنت را دارم،

برای بردن تو به پا نیازی ندارم...

 

+ نوشته شده در  جمعه نهم دی 1384ساعت 21:18  توسط ستاره   |